சுஷாந்த்சிங் ராஜ்புத்

’Once upon a Time in Hollywood’ படத்தில லியோ’வுக்கு சிக்கல் வரும் தமக்கு தொடர்ந்து இனியும் வாய்ப்புகள் கிட்டுமா இல்லை இப்படியே வாய்ப்புகளின்றி போய்விடுமா என. இப்படிக்கும் படத்தில் அவர் கேரக்டர் ஒரு சூப்பர் ஹீரோவைப் போல சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கும். ஒரு நிறைவற்ற நிலை இவ்வளவு சம்பாதித்தும், பேர் புகழ் சென்றவிட மெல்லாம் ரசிகர்கள் என இருந்தும் ஒரு வெறுமை அவர் மனதில் குடியிருக்கும். அதே போல லிங்க்கின் பார்க்’ இசைக்குழு’வுக்கு கிட்டாத புகழ் உலகில் வேறெந்தக் குழுவுக்கும் இல்லை என்றே சொல்லலாம். புகழ் பணம் பெயர் எல்லாமிருந்தும் எதோ ஒன்று உளச்சிக்கலாக உருவெடுத்து தன்னையே மாய்த்துக்கொள்ள வைக்கிறதெனில் மேற்சொன்ன எதுவும் திருப்தி தருவதில்லை. வேறென்ன வேண்டும் அந்த ஆன்மாவைத்தான் கேட்க வேண்டும். 

கொஞ்சம் ஓரளவு தோல்வியை ஒத்துக்கொள்ளும் மனப்பாங்கு இயல்பிலேயே வாய்க்கப் பெற்றிருந்தால் , இப்படித்தான் இருக்கும் நம்ம தகுதிக்கும் திறமைக்கும் இது தான் வாய்க்கும் , இல்லை இன்னமும் கொஞ்சம் முயற்சி செய்யலாம் என தேற்றிக் கொண்டு மேல் செல்ல நினைக்கலாம் எனக்கடந்து விட்டால் தன்னை மாய்க்கத் தோணாது. இப்படிக்கும் தனது அணுக்க நண்பர்களுக்கு ஒரு விருந்து ஏற்பாடு செய்து இருக்கிறார் முன்னிரவில். அது நீண்டு அதிகாலை வரைக்கும் சென்றிருக்கிறது. எவரிடமும் சொல்லாது பிரச்னைகளை தமக்குள் பூட்டி வைத்து வெளிவிட வாய்ப்பில்லாது ஒரு வடிகால் கிட்டாத நிலையில் தான் இந்த தன்மாய்ப்பு களெல்லாம் நிகழ்கின்றன. என்னைக் கேட்டால் எதுவும் கடந்து போகும் என்றுதான் சொல்வேன். இதுவும் மட்டுமல்ல. #சுஷாந்த்சிங்ராஜ்புத்

.

டோர்டெலிவரி

வீட்டுக்கு டெலிவரி பண்ண முடியுமா ? எல்லா மளிகை சாமானையும் தூக்கிட்டு போக முடியலை என்ற வழக்கமான டயலாக்குடன் அவரிடம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். வழக்கமா அதே பதில் தான் சொல்லுவார்னு நினைத்து. இல்ல கரோனா முடியும் வரை டோர் டெலிவரி இல்லைன்னு சொல்வார். ஆனா இன்னிக்கு ஒரு பாட்டம் அழுதே தீர்த்துட்டார். ”இல்ல , இப்ப கட்டிக்குடுத்துக் கிட்டு இருக்கானுங்க பாருங்க எல்லாரும் அவங்க வீட்டுக்கு போகணும்னு ஒத்தக்கால்ல நிக்கிறாங்ய.. என்னால ஒண்ணும் செய்ய முடியலை. இந்த ஞாயிறு தான் கடைசீன்னு கெடு வெச்சிருக்கானுங்க” என்றார். எனக்கு திடுக்கிட்டது. 

அவர் தெலுங்கு, ஓரளவு கடையில் தெலுங்கு பேசுபவர்களையே வேலைக்கு அமர்ந்தியிருந்தார். இடையிடையே சில வடநாட்டுக் காரர்களும் தென்படுவர். ” இப்ப என்ன செய்றதுன்னெ தெரியலை. ஓரளவு லாக்டவுனெல்லாம் கொஞ்சம் குறைஞ்சுக்கிட்டு வர்ற நேரத்துல இவனுங்க ஊருக்கு போயே தீருவேன்னு நிக்கிறாங்ய சார்”. என்றவர் அப்படியே நின்றுவிட்டார். 

இத்தனைக்கும் கடைக்கு மேலேயே அவர்களுக்கு அறை வாடகைக்கு எடுத்துக் கொடுத்து அதிகம் அலையாது வேலைக்கு வர ஏதுவாக , பக்கத்துலயே ஒரு ஆந்திரா மெஸ்ஸையும் ஏற்பாடு செய்திருந்தார் என எனக்கு ஏற்கனவே தெரியும். இப்படி ஒரு இடத்தை விட்டுச்செல்ல அவர்களுக்கு என்ன நேர்ந்துவிட்டது என்று தெரியவில்லை. ஊருக்கே சென்றாலும் அவர்களுக்கு வேலை ஒன்றும் கிடைக்கப் போவதில்லை. அடுத்த வாரம் சென்றால் அவரும் அவர் மனைவியும் மட்டுமே நின்று கட்டிக் கொடுப்பர் என்று நினைக்கிறேன். #கரோனாஎஃபெக்ட்

விகடன் விருதுகள்

அந்தந்தக் காலக்கட்டத்தில் அவரவர் திறமைகளுக் கேற்ப , சக படைப்பாளிகளின் படைப்புகளை ஒப்பு நோக்கி, திறனறிந்து கொடுக்கப்பட்ட விருதுகள் தான் அவை. தகுதியுள்ளவர்க்கு மட்டுமே கொடுக்கப் பட்டிருக்க வேண்டும். அதையும் அந்தந்தக்காலத்தில் மனமுவந்து ஏற்றுக்கொண்ட படைப்பாளிகள் , இப்போது அந்த நிறுவனம், கடும் பொருளாதாரச் சிக்கலில் சிக்கிக்கொண்டு இருக்கும்போது எடுக்கும் சில தவிர்க்க இயலாத முடிவுகளை கருத்தில் கொண்டு தமக்கே அளித்த விருதுகளை திரும்பக் கொடுத்தல் என்பதை எங்கனம் நியாயப் படுத்த இயலும் எனத் தெரியவில்லை. இது எனது கருத்து மட்டுமே. 

அறுவை சிகிச்சை செய்து மட்டுமே நீக்கவியலும் சில உடல் உபாதைகளை உடனேயே இருக்கட்டும் என்பதை எந்த மருத்துவரும் ஒத்துக்கொள்ள மாட்டார். நிறுவனம் என்பது சில நேரங்களில் சில கடுமையான முடிவுகளை எடுத்தே ஆக வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கக்கூடும் முன்னர் எடுத்த தவறான முடிவுகளால். எத்தனையோ பேரை வெளி உலகின் வெளிச்சத்துக்கு கொண்டு வந்த நிறுவனம் அது. வேலையிழந்தவர்கள் அதை மட்டுமே நம்பிக்கொண்டு இருந்தது என்பது பத்திரிக்கை துறையைப் பொருத்தவரை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. மேலும் அவர்கள் யாரும் NonTechnical/ Unskilled Labourers இல்லை. படைப்பூக்கமும், சொந்தமாக சிந்தித்து பல விஷயங்களை பாமரர்களுக்கும் எடுத்துச்செல்லும் படைப்பாளிகள் தான்.

ஃப்ரீலேன்ஸிங் என்ற கருத்தாக்கம் இந்தத்துறைக்கு மட்டுமே சாலப்பொருந்தக்கூடிய ஒன்று. நிறுவனம் எடுக்கும் எந்த முடிவுகளையும் சமாளிக்கும் திறனில்லாத தொழிலாளர்கள் என்பதை நிர்வாகத்தின் பிழையாகக் கருதத் தோணவில்லை எனக்கு. எனது தகவல் தொழில்நுட்ப துறையில் இதெல்லாம் சர்வ சாதாரணமாக நிகழக்கூடிய ஒன்று. (Hire and Fire) புதிதாக திறன்களை வளர்த்துக் கொள்தல், நிறுவனம் சாராது சில வேலைகளை தாமாக தனியாக எடுத்து செய்ய முற்படுதல் என்பது மட்டுமே தொடர்ந்தும் தம்மை இயங்க வைக்கும். மேலும் அந்த நிறுவனங்கள் ஏதும் அரசாங்கம் நடத்துபவன அல்ல. வேலைப் பாதுகாப்பு என்பது துளியும் இல்லாத நிலை. போட்டிகள் மிகுந்தவை. தாமாக பல திறமைகளை வளர்த்துக்கொள்வதே இந்த சிக்கலான காலகட்டதுக்கு தேவையான ஒன்று. #விகடன்விருதுகள்

.

Wasted on You......

 

நல்ல ராக் கொஞ்சம் மிதமான. ஓலம் ஒலிக்கிறது. ஓலத்தை சன்னக்குரலில் ஒலிக்க இயலாது. ராக் தான் வழி. நல்ல வரிகளும் கூட, இந்தச்சரணம் எனக்குப் பிடித்தது. முழுப்பாடலையும் மொத்தம் ஐந்து கவிகள் எழுதி இருக்கின்றனர் . 

”ஒருமுறை இது பூந்தோட்டமாக இருந்தது
அதுவே நம் உலகமாகவும்
எல்லாக்கொடுங்கனவுகளும் இருளில் மூழ்கிக்கிடநதன
கொஞ்சம் கூடுதலாக நேரம் எடுத்துக்கொண்டாய் உனக்காக
பின் நீயே எதிரியானாய்
இப்போது நம்மைக்கண்ணுறு
கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மூழ்குகிறேன்
உண்மையாக இருக்க”

சக்தே இண்டியா

பெங்களூரில் என் வீட்டுக்கு பக்கத்தில் ஒரு பெரிய அப்பார்ட்மெண்ட் கட்டிக் கொண்டிருக்கின்றனர். எட்டு மாதமாக வேலை நடந்து கொண்டிருந்தது. கொரானா வந்ததும் தாமாக நின்று விட்டது. அந்த கட்டிட மேஸ்த்திரி அருகிலேயே வசிப்பவர். எப்போதும் ஏழு மணிக்கெல்லாம் அவரை கட்டிட முகப்பில் பார்க்கலாம். உள்ளூர் செய்தித்தாள் வாசித்துக் கொண்டு அமர்ந்திருப்பார். வேலையாட்கள் தமது வேலையைத் தொடர்ந்திருப்பர். இப்போதோ அவர் மட்டுமே அமர்ந்து செல்ஃபோனை பார்த்துக்கொண்டு இருக்கிறார். ஆட்கள் யாரும் இல்லை. எல்லோரும் பீகார்,மற்றும் பெங்காலில் இருந்து வேலைக்கு வந்தவர்கள்.அனைவரும் சென்று விட்டனர். கட்டிடம் அப்படியே நிற்கிறது.  பெங்களூர் பேலஸ் கிரவுண்ட்ஸுக்கு வரச்சொல்லி உள்ளூர் அரசாங்க ஆணை, வேற்று மாநிலத்துக்கு செல்லவேணுமெனில் அதற்கென ஒரு செயலியும் உருவாக்கப் பட்டிருக்கிறது.  அதன் வழி அவர்கள் பதிவு செய்து சென்று மூன்று நாட்களாக காத்திருக்கின்றனர்.

ஒவ்வொரு இடத்திலிருந்தும் பேலஸ் க்ரவுண்ட்ஸ் செல்ல (என் இடத்திலிருந்து பத்து அல்லது பனிரெண்டு கிமீ) ஒரு ஆளுக்கு ஆட்டோவுக்கென ஐநூறு ரூபாய் முதல் அறுநூறு ரூபாய் வரை ஆகிறது. (மீட்டரில் ஆகக்கூடுதல் ரூ150 மட்டுமே வரும்) அதிலும் சில சமயங்களில் , இந்த கரோனா காலத்திலும் ஷேர் ஆட்டோவாக செல்லுவதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். ஆட்டோக்காரகளைச் சொல்லி குற்றமில்லை, இரண்டு மாதமாக அவர்களுக்கும் தம்பிடி வருமானம் இல்லை. கிடைத்தது லாபம் என கூறுபோடுகின்றனர். அங்கு சென்ற பிறகும் ஊருக்கு செல்ல அவர்களுக்கு ஆயிரம் ரூபாய் டிக்கெட். எடுத்தே ஆக வேண்டிய கட்டாயம். இரண்டு மாதமாக தினக்கூலி போலும் இல்லை. ஏற்கனவே ஐநூறு ரூபாய் ஆட்டோவுக்கு மேலும் ஆயிரம் ரயிலுக்கு.  காங்கிரஸ் கொடுக்கும் எனச்சொன்னதெல்லாம் அவர்கள் ஆளும் மாநிலத்தில் மட்டுமே. இங்கோ பிஜேபி அரசு. அதிலும் இரண்டு மூன்று நாட்கள் காத்திருக்க வேண்டிய கட்டாயம். ரயிலில் இடமில்லை என்ற குறைபாடு. இங்கேயே அவர்கள் தங்க இடம் போலுமில்லை. திரும்பி அவர்கள் வேலை பார்த்த இடத்துக்கே செல்லலாமென நினைத்தால் மீண்டும் ரூ500 கொடுக்க வேணும்.

இப்போது கர்நாடக அரசு அவர்களை ஊருக்கு செல்லவேண்டாம் எனக்கூறுகிறது. உள்ளுர் கட்டிட காண்ட்ராக்டர்களுக்கு ஆட்கள் கிடைக்க சிரமமாக இருக்கிறதாம். மீண்டும் வேலை ஆரம்பிக்க போவதால் அவர்களை தடுத்து நிறுத்து என கோரிக்கை விடுத்திருக்கின்றனர். ஊரடங்கு எப்போது மீண்டும் தலையில் விழும் என்பதற்கு ஒரு உத்திரவாதமும் இல்லை. வெளி மாநில பணியாளர்களுக்கு ஊருக்கும் செல்ல வழியில்லை.இரண்டு மாதங்களாக வருமானமும் இல்லை. #சக்தேஇண்டியா

ஒரு க்ராம்

ஒரு கொரொனா வைரஸின் எடை 0.85 ஆட்டோக்ராம்ஸ் அல்லது ஒரு ட்ரில்லியனில் பத்து லெட்சத்தின் (one millionth of a trillion grams) ஒரு பங்கு எனலாம். 70 பில்லியன் கொரொனா வைரஸ்கள் ஒருவரை நோயாளியாக்கினால் அவருடைய உடம்பில் இருக்கும் கொரொனா வைரஸ்களின் மொத்த எடை 0.0000005 க்ராம்கள். இப்போது உலகில் இருக்கும் கொரொனா நோயாளிகள் 20 லெட்சம் பேர். ஆக இந்த 20 லெட்சம் நோயாளிகளின் உடம்பில் இருக்கும் ஒட்டு மொத்த வைரஸ்களின் எடை வெறும் 1 க்ராம் மட்டுமே. 700 கோடி மனித இனம் கொண்ட உலகமே வெறும் ஒரு க்ராம் வைரஸ் முன் மண்டியிட்டுக்கிடக்கிறது. 

ஏர்லைன் இண்ட்ஸ்ட்ரீஸ் இன்னமும் முழு வீச்சில் இயங்க இரண்டு ஆண்டுகளாகும். பல்லாயிரம் கோடிகள் இழப்பு இந்த இரண்டு மாதத்திலேயே.மொத்த வேலையிழந்தவரின் எண்ணிக்கை அமெரிக்காவில் மொத்தம் 3 மில்லியன் மக்கள். இந்தியாவில் வேலை மற்றும் வீடிழந்தோர் எண்ணிக்கை முப்பது கோடியைத் தாண்டும். இந்தியாவின் இந்த ஆண்டுக்கான ஜிடிபி 2 விழுக்காடு போலும் இருக்காது என ஆரூடம் ஓடுகிறது. வேலையிழப்பு , மேலும் வேலை பார்ப்போருக்கு 40 முதல் 50 சதமானம் வரை சம்பளம் குறைப்பு. முழு வீச்சில் பொருளாதாரம் மீண்டு எழ இன்னமும் இரண்டு ஆண்டுகளாகும். எல்லாம் எதனால் வெறும் ஒரே ஒரு க்ராம் வைரஸால்.

ஒரு க்ராம் வைரஸை வைத்துக்கொண்டு உலகையே ஆண்டுக் கணக்கில் முடக்கிப்போட முடியுமெனில் இதை விட (உயிரி) ஆயுதம் வேறேதும் வேணுமா ?? ஆறாம் அறிவு கொண்டு செவ்வாய் வெள்ளி எனப்பயணித்துக் கொண்டிருக்கும் சூப்பர் கம்ப்யூட்டர்களை வடிவமைத்த மனித அறிவார்ந்த இனம் ஒரு க்ராம் வைரஸினும் கீழ் தான் என நினைக்கும்போது... #ஒருக்ராம்

எக்ஸ்ட்ராக்ஷன்

A Perfect World’ ன்னு ஒரு படம் கெவின் காஸ்ட்னர் நடிச்சு க்ளிண்ட் ஈஸ்ட்வுட் இயக்கிய படம். அதில் கெவின் காஸ்ட்னர் ஒரு குற்றவாளி தப்பித்து ஓடும்போது வழியில் கிடைக்கும் ஒரு பையனை துணைக்கழைத்துக் கொண்டே செல்வார். அந்தப் பையனுக்கும் கெவினுக்கும் இடையிலான ஒரு வெளியில் சொல்லமுடியாத தந்தை மகன் உறவை விரிவாகச்சொல்லும் படம் அது, அந்தப் பையனுக்கு இப்படி ஒரு ஆணின் அருகாமை கிடைக்காத துயரம். ஒரு ஃபாதர் ஃபிகராகவே கெவினைப் பார்ப்பான் அந்தப் பையன் .க்ளிண்ட் ஈஸ்ட்வுட் கெவினை தேடி அலையும் அதிகாரியாக வருவார். கடைசிக்காட்சி இன்னமும் ஞாபகம் இருக்கிறது எனக்கு. குறுகிய தொலைவில் இருவரும் சிக்குவார்கள். இலக்கு வையுங்கள் என காவல்காரர்களிடம் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே சுட்டுவிடுவர். 

இதே ப்ளாட்டில் ஏறக்குறைய கொஞ்சம் அருகிலிருக்கும் படம் ‘எக்ஸ்ட்ராக்ஷன்’ என்ன பெரிய அடிதடி, வெகு விமரிசையான கார் சேஸிங், விரைவான ஆக்ஷன் என பட்டையைக்கிளப்பி இருக்கிறது. பங்களாதேஷ் இதுவரை எந்தப் படத்திலும் பார்க்காதது. ஏனிந்த ஹாலிவுட் காரர்களுக்கெல்லாம் மூன்றாம் உலக நாடுகளைக் கண்டால் ‘சேப்பியா டோனில்’ தான் எடுக்க வேணும் என்று தோணுகிறதோ? க்யூபாவையும் அவர்கள் படத்தில் அப்படியே காண்பிப்பர்.

நம்ம சுத்தியடி ‘தோர்’ ஹீரோ தான் இங்கயும். எக்கச்சக்க வயலன்ஸ். இந்த நெட்ஃப்ளிக்ஸ் படங்களுக்கெல்லாம் சென்ஸாரே கிடையாதா? ‘தோர்’க்கு இணையா அந்த மும்பை கூலிப்படை நடிகர் அற்புதம். விட்டா பையன ஒத்தக்கைல தூக்கிக்கிட்டு போயிருவார் போல. ஃபியர்ஸ் ஃபைட்டிங். கேட்ட காசு கைக்கு வரல, பையன அப்டியே விட்டுட்டு நீ மட்டும் கிளம்பி வந்துரு என்று ‘தோர்’க்கு ஆணை கிடைக்கும்போது நமக்கே ஒரு ஆயாசம் வந்துவிடுகிறது. இதுக்குத்தான் இவ்வளவும் பண்ணினானா என.

தோர்’ மனமிளகி காசெல்லாம் வேணாம் பையன அவங்க வீட்டிலயே விட்டுடு என்று கையளிக்கும் இடம் பிரமாதம். எனக்கு டென்ஷன் வரும் போதெல்லாம் காற்றிலெயே பியானோ வாசிப்பேன் கை விரல்களால என்கிறான் அந்தப்பையன். நான் ஒரு பேக்கேஜ், அவ்ளவு தானா? என்பதும் பாதாளச் சாக்கடையில் ஒளிந்திருக்கும் போது இருவர் தம்மில் அறிமுகம் செய்து கொள்வதும் என அத்தனை காட்சிகளும் பிரமாதம். நல்ல கெமிஸ்ட்ரி.

ஒற்றை ஆளாக பெரிய ராணுவத்தையே எதிர்ப்பது என்பதெல்லாம் ராம்போ காலத்திலேயே வாயில் விரல் வைத்துக்கொண்டு பார்த்தாயிற்று. உதவிக்கு ஒன்றிரண்டு பேர் கூட இல்லாமல் நாற்பது பேரை போட்டுத்தள்ளுவது எங்கனம் என்ற மாதிரி தர்க்கரீதிகளை யெல்லாம் தரைமட்டமாக்கி விட்டு பார்த்தால் கண் கொள்ளாக் காட்சிகள் தான் கண்ணா. 

இனிமேலும் பிவிஆர் போன்ற திரையரங்குகளில் சென்று டால்பி ஸ்ட்டீரியோ, சர்ரவுன்டு சவுன்டுகளுடன் ,இல்லையேல் ஐநாக்ஸ் போன்றவையெல்லாம் போய்ப்பார்க்க இயலுமா இல்லை இனியும் திறக்குமா என்று காத்திருப்பதை விட்டு விட்டு நல்ல ஒரு 5.1 ஹோம் தியேட்டரை (எனது கொஞ்சம் பழசு தான் ஃபிலிப்ஸ்) வாங்கி அண்ட்ராய்டு எல்சீடி (கொஞ்சம் பெரிய சைஸ்) ட்டிவியில் செருகிவிட்டு சோஃபாவில் அமர்ந்து பார்த்தாலே போதும் என்ற நிலைக்கு வந்தாகி விட்டது. நெட்ஃப்ளிக்ஸ், அமேசான் ப்ரைம் போன்றவையே போதுமென்ற மருந்தே இனி பொன் செய்யும் #எக்ஸ்ட்ராக்ஷன்